C-pop to skrót odnoszący się do chińskiego popu. Muzyka ta rozwijała się pod wpływami z Zachodu i była czymś zupełnie nowym w porównaniu do tradycyjnej chińskiej muzyki instrumentalnej czy operowej, która dotychczas wiodła prym w Chinach. W latach 1920-1949 terminem c-pop określaną muzykę śpiewaną w dialekcie chińskim w Shanghaju. Ważnym twórcą tamtych czasów być Liu Jinhui. Amerykanin Buck Clayton przyczynił się do rozwinięcia muzyki jazzowej na terenie Chin. W latach wojny jednak muzyka pop w Chinach przeżywała niemały kryzys. Po ustanowieniu w 1949 roku Chińskiej Republiki Ludowej rząd negował ten rodzaj rozrywki i określił c-pop, jako „żółtą muzykę” (kolor żółty nawiązywał do pornografii), wskazując na to, że muzyka ta deprawuje i jest niebezpieczna dla młodzieży.
Wtedy muzyka popowa, która rozwijała się w Shangaju przeniosła się do Brytyjskiego Hong Kongu, gdzie rozwinął się podgatunek c-popu – cantopop. Później muzyka ta zaczęła wpływać na Tajan, co zaowocowało rozwinięciem się mandopopu. W 2000 roku eolasia.com jako pierwszy portal chiński udostępniał legalnie muzykę popową internautom. Były to pierwsze kroki stawiane przez chińskie piractwo, które obecnie jest rozwinięte na masową skalę. Ważne jednak, że muzyka ppowa w Chinach rozwinęła się na wielką skalę, również na lądzie, mimo wcześniejszych zakazów rządowych. Obecnie jest to najpopularniejszy styl muzyczny, jaki tworzy się i słucha w Chinach.