Wiolonczela jest instrumentem tenorowo-basowym i podobnie jak skrzypce, należy do grupy instrumentów smyczkowych, czyli takich, z których wydobywa się dźwięk za pomocą smyczka. Sam smyczek wiolonczelowy różni się jedynie wielkością i wagą od smyczka skrzypcowego, lecz jego zasadnicza konstrukcja pozostała niezmieniona. Wiolonczela praktycznie z wyglądu przypomina po prostu większe skrzypce i w gruncie rzeczy takie podejście do tematu nie jest całkowicie błędne. Powstała w wieku XVI, jako uzupełnienie skrzypiec i istniejącej już wówczas altówki.
Słynny lutnik Antonio Stradivari stworzył wówczas obowiązujące do dzisiaj, bowiem najlepsze z opracowanych przez całe stulecia, wzory i standardy. To właśnie on ustalił jej długość na obowiązujące do dzisiaj 75 centymetrów, chociaż konkurencyjne wiolonczele Amatiego posiadały długość 80 centymetrów. Ciekawy jest sposób gry na tym instrumencie. Gra się w pozycji siedzącej, zaś instrument trzyma się pomiędzy swoimi nogami. Należy jednak uważać, aby kolanami nie ograniczać możliwości ruchu smyczkiem. Instrument posiada tak zwaną nóżkę, czyli pręt na którym opiera się cała masa instrumentu (a nie są one najlżejsze). Najlepszym okresem dla wiolonczeli był wiek XX, zaś największym nazwiskiem, jakie zapisało się w historii tego instrumenty był Mścisław Rostropowicz - genialny rosyjski instrumentalista. Był on również doskonałym nauczycielem gry na tym instrumencie.
Copyright @ 2010 Muzyka